erwin-en-hanneke.reismee.nl

laatste bericht uit Paramaribo

Lieve vrienden en familie,

Gisteren hebben we het fort Zeelandia bezocht waarin het nationaal museum is gevestigd waar je een goed beeld van de geschiedenis van Suriname krijgt. We hebben er op ons gemak rondgelopen. Het is mooi opgezet. Veel info hadden we al gehoord van de gidsen, maar hier krijg je het totale overzicht nog eens. Het fort ligt aan de Surnamerivier en op de binnenplaats kun je je voorstellen dat hier de slaven verhandeld werden. Ook zie je de kogelgaten van de decembermoorden uit 1982. Er is tot op heden nog steeds geen gerechtelijke uitspraak wie hier nu de opdracht voor gegeven had. Tussentijds is getracht de wet te veranderen, waardoor de daders niet meer berecht zouden kunnen worden. Die wet is echter ongeldig verklaard en de procedure loopt nog steeds. Er is ook een museumcafe en een shop. Aan de overkant staat het gebouw waar tentoonstellingen zijn over de verschillende culturen en hun gebruiken. Verder hebben we nog eens door de winkelstraten gelopen. Er zijn maar weinig leuke souveniers te koop.
's-Avonds hebben we onze reis afgesloten met een heerlijk 3-gangendiner in het fort Zeelandia. Dat restaurant wordt aanbevolen in de gids. Het zou, als michelin hier zou komen, wel eens een waardering kunnen krijgen. Nou we hebben er heerlijk gegeten met een wijnarrangement. De prijs is duurder dan in andere restaurants, maar de ambiance, je kijkt uit over de Surinamerivier en ziet grote schepen langsvaren richting zee, is heel romantisch. En die prijs valt in vergelijking met Nederland nog alles mee hoor.

Vandaag zijn we nog een keer over de grote markt en de kruidenmarkt gelopen. Er wordt van alles verkocht, van groenten, fruit, vlees en vis tot potten, pannen en kleding. Voor een markt is het er niet heel druk, je kunt op je gemak er doorheen lopen. Het beeld dat we van Paramaribo hebben is dat het erg rommelig is. Er ligt veel afval, langs de waterkant is het het ergste. Veel stoepen zijn rommelig en kapot en dan loop je op een stuk zand. Er staan mooie koloniale gebouwen, goed onderhouden. Maar er staan zeker zoveel verpauperde panden. Waarschijnlijk is de eigenaar dood of is het van de staat die het niet onderhoud. Omdat er vanaf volgend jaar wegenbelasting moet worden betaald worden enkele asfaltwegen nog opgeknapt. Waar betalen ze anders voor? Ook zijn er mensen die zeggen dat ze niet gaan betalen......
Suriname zou volgens ons veel meer uit het toerisme kunnen halen. Het binnenland heeft veel te bieden.
We drinken ergens koffie en lunchen nog bij Souposo.
Bij Twenty4 douchen we nog en tussen half 2 en 2 uur worden we opgehaald. We zullen dan om half 4 al bij de luchthaven zijn en dan duurt het nog 4 uur voor we vertrekken.

Tja, het zit erop. We hebben een geweldige reis gehad door Suriname en enorm genoten. De natuur is prachtig en we hebben best veel dieren gezien. In deze tijd zijn er weinig bloemen, en dus ook weinig vlinders en slechts 1x een kolibrie's gezien. De mensen zijn super vriendelijk en hebben alle tijd voor een babbeltje. Iedereen is heel relaxed. De temperatuur is continue zo'n 30 graden of meer. Af en toe een plensbui gehad. Kortom, Suriname is een aanrader.

We hopen dat jullie meegenoten hebben en bedankt voor jullie reacties, altijd leuk om wat terug te horen.

Lieve groeten en tot ziens,
Erwin en Hanneke

Bericht vanaf de Coesewijne rivier

Hoi lieve vrienden en familie,

We hebben een 2-daagse kanotocht gemaakt op de bovenloop van de Coesewijne rivier, ook wel de Boven Coesewijne rivier. Deze rivier stroomt door de districten Para en Saramanca. Het is een waterrijk gebied met vloedbossen, zwampen en savannes. Dustin was onze gids en kwam ons 's-morgens om 8 uur ophalen bij Twenty4. We zijn eerst naar Lelydorp gereden waar hij woont om de trailer met kano's achter de Toyota-Landcruiser te haken. De totale rit duurde zeker 3 uur. Eerst asfaltweg, daarna gravelweg en toen nog een heel stuk over zandwegen. Onderweg zijn we nog even gestopt om de lunch te kopen (roti-kip) en we hebben daar nog een koffie gedronken. Daarna hebben we de chaurffeur opgepikt. Hij zal, nadat we gestart zijn, de truck naar het eindpunt rijden en daar zien we hem morgen weer.En we zijn uitgestapt op de plaats waar in 1989 een vliegtuig is neergestort. Daar zat een surinaams voetbal 11-tal in waar ook enkele nederlanders in speelden. Er waren 11 overlevenden. Er staat een monument en er liggen verspreid nog stukken van het vliegtuig. Elk jaar is hier nog een herdenking.
De Savanne herken je aan het witte zand dat er ligt, daaronder (2 tot 3 meter) ligt een harde ondoordringbare laag. Het is dus vruchtbaar en ook hier is oerwoud. Als we starten krijgen we nog een uitleg hoe we scherpe bochten moeten maken met de kano. Das niet zo moeilijk. We zitten in een hele mooie canadese kano met een zachte zitting en rugleuning, zeer ontspannen. Allebij een peddel en we varen af. Ik voorop (voor de snelheid) en Erwin achter (stuurman). We peddelen eerst een stuk stroomopwaarts en zijn dan niet heel ver van de oorsprong. Daar eten we de Roti en dan draaien we terug. In de rivier leven zeekoeien en al aan het begin zien we er twee. Nou ja zien, je hoort een flinke plons en kan als je mazzel hebt een rug zien. Wat je vooral ziet is dat het water, dat zwart is, bruin kleurt van de modder die omhoog komt. Wij hebben ze niet gezien, alleen dat bruine zand. Je kunt ze zien als ze aan de kant, waar soms gras is, komen grazen. Dan komen ze wat meer uit het water. De rivier is meer een brede kreek met links en rechts prachtig groen. Heel divers. En er zijn smalle zijkreken die uitkomen in een moeras-gebied. Ook hier veel roofvogels en drie verschillende ijsvogels. Bijzonder is dat we veel vleermuizen zien, overdag. Ze zitten in half holle boomstammen of gekleefd aan boomstammen die uit het water steken. We zien enkele kleine bruine eendjes, maar die zijn erg schuw. In de buurt is een indianendorp en zij leven van jacht en vooral visvangst. Dat is ook de reden dat de dieren zich niet makkelijk laten zien. Op de 1e dag zien we veel visnetten langs de kanten van de rivier. En in 1 van die netten zit een Anaconda. Dat is een wurgslang en die heeft zichtzelf helemaal verstrikt in het net. Wat gaan we doen? Dustin wil hem bevrijden maar dat lukt niet zonder het net kapot te maken en dat zullen de indianen hem niet in dank afnemen. Hij twijfelt, maar besluit toch om er een scherp mes bij te pakken. Erwin houdt met de peddel 1 kant van het net omhoog. Het is een heel gedoe, want het is toch een flinke slang, van ruim 2 meter en niet ongevaarlijk. Maar Dustin, die voordat hij met Etto ging werken, jager was (hij ving vogels voor de handel!!! Zeer fout), weet wat hij doet. En ja hoor, even later zwemt de Anaconda weg en komt bij een tak in het water even bij. Daarna zwemt ie echt weg. We peddelen heel erg rustig en het is doodstil op het water. Ver weg van de bewoonde wereld. Soms is het wat smaller en liggen er bomen in die we moeten omzeilen. Op een enkele plek heb je een uitzicht. Wel hebben we een flinke bui gehad, zeiknat waren we. Maar als de zon later weer doorbreekt drogen we weer op. En dan komen we bij onze kampplek. We hangen een groot zeildoek op tussen bomen. Met touwen spannen we de punten. Zo wordt het een "open" tent en daaronder komen onze hangmatten met muskietennet. Dustin heeft een hangtent waarin een hangmat zit. Eerst een biertje en casavechips en dan gaan we eten koken. Een soep met zoete casave, ui, knoflook, tomaat en selderie. Later gaan we ook nog een nachttocht over het water maken. We zien kaaimannen. Bij een stappen we uit de kano en staan er in het water vlak bij. Het is maar een kleintje, 50cm, hij ligt in het water aan de kant. Maar zo kunnen we hem wel heel goed bekijken. En in een boomtak ligt een boomboa. En een grote gifkikker. Ja, we zien best wel wat aparte beesten en je denkt dat het misschien gevaarlijk is. Maar Dustin weet heel goed wat hij doet en we voelen ons er prima bij. We varen onder een slapende ijsvogel door. Pas als we onder hem varen vliegt ie toch maar weg. Weer terug bij ons kamp is het tanden poetsen en die hangmat in. Nou en dat slaapt niet heel geweldig hoor. Ik hoor volop muggen, dus de deet ook maar gesmeerd. En dan moet je er 's-nachts ook nog een paar keer uit.... niet heel fijn. Maar we hebben een zonnecel met ledverlichting die feller gaat branden als er beweging is. Tegen 7 uur zijn we uit die hangmatten gekropen. We ontbijten en pakken de hele boel weer in. We hebben tonnetjes en waterdichte kratten. Terwijl Dustin eten maakt voor de lunch gaan Erwin en ik het water op om vogels te spotten. We horen de brulapen, die zitten niet heel ver weg. Er vliegen toekans over en ook 2 papagaaien. En we zien op een dikke boomtak een Satijnaapje. Als we weer terug bij ons kamp zijn, zijn iets verder het bos in een groep capucijnapen. Die apen zitten hoog in het groen, je ziet vooral de bewegende takken. Nog een koffie en dan stappen we in de kano's voor het laatste stuk. Naast al het moois dat we gisteren ook hadden worden we nu ook nog verrast met drie reuzen-visotters. We drijven langzaam erna toe en ik kan goed foto's maken. Ze maken behoorlijk wat herrie. De man en vrouw proberen ons waarschijnlijk weg te krijgen om hun jongen te beschermen. Ze bewegen voor ons uit en het jong zien we niet meer. En dan zien we de ouders ook niet meer. Waarschijnlijk zijn ze onder water langs onze kano's gegaan om terug te gaan naar waar het jong is (of meerdere?). Ook nu hebben we zon en dan weer een flinke plensbui. We komen dus zeiknat aan bij het eindpunt waar de truck op ons staat te wachten. Daar eten we de lunch met de chauffeur, laden de kano's uit en de truck in. We zwemmen nog even in de rivier en trekken droge kleren aan.
Op de terugweg hebben we heel veel plassen water gehad, dat spatte soms hoog op. In die plassen, die er bijna altijd wel zijn, zit ook weer leven. We zagen een kikkerkop-waterschildpad zwemmen in zo'n plas. En we zien ook veel sporen van de Jaguar. Volgens Dustin komt die veel voor in de Savannen.
De chauffeur wordt er uitgezet bij zijn woonplaats. In Lelydorp laten we de trailer achter en bij Twenty4 nemen we afscheid van Dustin die ons geweldig heeft begeleid op deze kanotocht. Een betere gids kun je niet hebben. Hij is bijzonder aardig en weet enorm veel over Suriname en de natuur.
We hebben net de dag afgesloten bij Warung-Manis, een javaans restaurant in de javaanse wijk Blauwgrond in het noorden van Paramarbo. Niet bepaald op loopafstand en dus met de taxi heen en terug.

Lieve groeten van ons,
Erwin en Hanneke

Bericht vanaf Bigi Pan

Hoi vrienden en familie,

Vanmorgen om 8 uur stonden we bij Zus en Zo. Daar zijn we opgehaald door Gerrit die ons de komende 3 dagen mee op pad neemt. We reizen af naar het district Nickerie. Dat ligt tegen Guyana (voormalig Brits Guyana). We rijden in een Toyota Yaris via de districten Saramanca en Coronie. Het is een lange asfaltweg. Paramaribo uit is druk maar daarna is het erg rustig op de weg. We reizen door een vlak gebied. In Saramanca is vooral landbouw; runderen, groente en fruit wordt hier verbouwd en dat gaat voor verkoop naar Paramaribo. Door het hele gebied waren vroeger plantages, met name suikerriet waar rum van werd gestookt. Nu is dat er niet meer. Regelmatig zien we Hindoestaanse tempels. Dit is ook de streek waar de voormalige contractarbeiders uit India en Pakistan leven. Even wat geschiedenis. In 1863 is de slavernij afgeschaft. In Brits Guyana was dat al 15 jaar eerder. Dat afschaffen betekende dat er geen handel meer was. Maar de slaven waren niet vrij. Ze moesten zich "vrijkopen" door nog enkele jaren door te werken op de plantage van de eigenaar die ze gekocht had. Te gek voor woorden maar zo was het. En als de plantage in de bijvoorbeeld 3 jaar die overeengekomen was werd overgenomen door een andere eigenaar kon die een nieuw contract overeenkomen met de slaven. Na 10 jaar was het dan "echt" voorbij en kwam de 1e boot met contractarbeiders uit Pakistan en/of India. Die kwamen werken op een contract voor 5 jaar. Vanuit Brits Guyana kwamen ook contractarbeiders die daar al op contract hadden gewerkt. Na die 5 jaar kon je terug naar je vaderland maar 99% van die mensen is hier gebleven omdat het hier beter was dan in het land van herkomst. Zijn in Paramaribo alle supermarkten in handen van Chinezen, hier worden ze gerund door Hindoestanen.
En Gerrit is een Arowak-indiaan, hij heet ook Zwarte Adelaar. Zijn stam komt uit de streek waar we door gemountainbiked hebben, langs Frans Guyana. Gerrit stopt bij een grote boom, een Woudreus (ik weet de naam niet meer die hier gebruikt wordt), maar Etto had ons ook op deze reuzen gewezen die in heel Suriname voorkomen. Die boom is heilig voor de indianen. Maar ook de Afrikanen beschouwen dit als hun heilige boom, bij gebrek aan de Baobab.
Na het district Saramanca rijden we door Coronie. Dit is een streek waar bijna niemand woont. Het is moerasgebed. We stoppen als we een groep papagaaien in vlucht zien neerstrijken op hoge palmbomen langs de weg. Ze zijn groen met gele kop. Er zijn 9 soorten papagaaien in Suriname. Daarna komen we in het district Nickerie en na 240 km zijn we dan bij het eindpunt waar we eerst lunchen. Rond 2 uur stappen we in een boot, met nog twee Nederlandse stagaieres. En er vertrekt een 2e boot met nog een groepje Nederlanders. We varen over een rivier en na 5 minuten moeten we uitstappen. De boten moeten over een dam waar aan 2 zijden een soort ijzeren trappen omhoog en naar beneden gaat. En dat gaat als volgt: wij uit de boot, de boot neemt een aanloopje en komt tegen de dam tot stilstand. Dan is het met zijn allen de boot over de dam trekken en duwen en daarna gaat ie aan de andere kant het water weer in. Een simpele lier kennen ze niet.....
We varen zo'n 8 km door een smal kanaal met links en rechts zwarte, rode en witte mangrove. De plaatselijke gids die de boot bestuurt kent alle vogels die we zien en wel heel fijn dat hij ze in het Nederlands weet te benoemen. Veel roofvogels, steltlopers, de amerikaanse reuzen ijsvogel, een mooie specht. Erwin doet zijn best om er zo veel mogelijk op de foto vast te leggen, wat lastig is. Ik noteer namen zodat ik thuis kan nagaan wat we nu precies gezien hebben. En ik spot door de verrekijker. We zien ook Doodskopaapjes, maar weer zitten die in het groen en niet te fotograferen. En dan springt er een vis in de boot, tussen onze voeten spettert ie. Ik ben de naam kwijt maar het is een vis die over het water springt. In de modderkanten zien we modderkruipers. We komen ut op een groot meer en zien daar de rode Ibissen, een hele groep en een nog grotere groep Pelikanen en verschillende reigersoorten.
In het meer staat een grote lodge op palen. Hier slapen we vanacht. We worden welkom geheten met cake en watermeloen en installeren ons in onze kamer. Tot half 6 kunnen we hier relaxen. De jongelui gaan er met een plastic kayak vandoor. Wij nemen elk een hangmat en luieren wat.
De lodge heeft slaapplaats voor 40 mensen, per kamer 4 mensen, en dan kunnen er ook nog mensen in hangmatten slapen. Dat lijkt ons erg druk, er zijn 4 toiletten en 2 douchehokjes. Er staan zwarte tanks met water, met een emmer regenwater en een bakje kun je douchen. In het meer is geen goed idee, dat is een en al modder en zeer ondiep.
Om half 6 gaan we in 2 bootjes het meer op, regelmatig loopt de motor vast in de modder en wij zitten voor in de boot voor tegengewicht. We komen bij een grote groep flamingo's, het kunnen er goed 1.000 of meer zijn. En ook de rode ibissen strijken hier neer. Pelikanen en reigers. En zo rond half 7 beginnen de ibissen de bomen op te zoeken voor de nacht. De flamingo's blijven in het water staan. Het is een prachtig gezicht, het felrood van de ibis, het roze van de flamingo en de witte reigers. We maken veel foto's en een film, maar de afstand is best behoorlijk, dus lastig. We varen weer terug, Erwin gooit nog wat dartpijltjes en dan is het eten klaar, rijst, geplozen kip, frietsticks en alfalfa en daarover een bouillon. Om 9 uur maken we nog een nachttocht op het water om te speuren naar slangen. Hiervoor varen we een stuk het kanaal op, de slangen vindt je in bomen. Nou dat viel tegen, geen slang gezien. Wel spinnen en krabben. Weer terug rollen we ons bed in. De lodge waait lekker door, een fan is er niet en ook niet nodig. De hele nacht hoor je het geluid van kletsende Pelikanen.
De volgende ochtend gaaan we rond 10 uur weer het meer op. Nog even langs de flamingo's. De Ibissen en reigers zijn uitgewaaierd over het hele gebied dat zo'n 240 ha groot is. Daarna nemen we een modderbad. In het water zak je tot je knieen in de modder en we smeren ons er mee in. Het zou je 10 jaar jonger moeten maken, ja, ja .... Afspoelen (met modderwater....) en de boot in terug naar de lodge waar we een emmer water vullen voor de "douche". Na de lunch vertrekken we weer terug over het kanaal, de dam weer over (zelfde ritueel) en door over de brede rivier naar de aanlegsteiger waar de auto staat. Bigi Pan is een prachtig gebied en we hebben heel veel vogels gezien en hopelijk houden we er ook een paar mooie foto's aan over.

We rijden via New Nickerie naar de zeedijk waar we de Atlantische oceaan zien nabij een riviermonding. Aan de overkant ligt (voormalig Brits) Guyana. We staan vlak bij het smokkelstrand. Hier worden zowel goederen als mensen gesmokkeld. Maar er is ook veel politiecontrole. De route gaat verder door een streek waar rijst wordt verbouwd, 3 oogsten per jaar. Na 2 keer ploegen, onder water zetten en een 3e keer ploegen wordt per vliegtuig de rijst gezaaid. Dan komen we in Wageningen waar de stichting wederopbouw Wageningen het volledig vervallen dorp weer nieuw leven in probeert te blazen. Vroeger was hier een rijstfabriek en die is al voor een groot deel opgeknapt. De arbeiderswoningen zijn opgeknapt en de mensen komen weer terug. De bedoeling is om hier grootschalig weer rijst te produceren. Er ligt nog heel veel grond dat niet benut wordt en waar vroeger plantages waren. Daarna rijden we door en langs een mooi bebost stuk zien we Toekans, Bruine Capucijnerapen en als het gaat schemeren stoppen we om papagaaien over te zien vliegen vanaf de kust naar de bomen waar ze slapen. Ze vliegen in paartjes en het zijn er wel vele duizenden. Een mooi gezicht. En 1 vliegt er terug, die is zijn vrouwtje vergeten?? En dan wordt het snel donker en we komen tegen half 8 aan bij Linde's lust. Een guesthouse waar we overnachten. Maar eerst douchen en eten, rijst met Surinaamse bruine bonensoep, een salade en lekker fruit. We zijn moe en gaan direct naar bed.

Vanmorgen (zondag 25 november) hebben we heerlijk op het terras ontbeten en met de eigenaresse gesproken. Ze vertelt veel over hoe het leven in Suriname is en wat ze zoal doet. Vroeger heeft ze hier gewerkt voor het ministerie van onderwijs. Is daarna terug naar Nederland gegaan met haar Surinaamse man en 8 jaar geleden zijn ze toch weer teruggekomen en hebben hier 2 ha grond gekocht. Een prachtig huis in koloniale stijl gebouwd en ze kunnen hier 14 gasten ontvangen. Ze hebben 5 honden en een kat, schapen, kippen voor eieren en slachtkippen. In de tijd dat wij er zitten komen 2 mensen aan de poort om een slachtkip te kopen. Ze heeft een tuinman die er elke dag werkt en allerlei klusjes doet. We krijgen een rondwandeling over het terrein. Er staan 200 citrusbomen, sinaasappel en lemoen, groenten en kruiden. We gaan op zoek naar 2 lammeren die ze kwijt is. 1 vinden we al snel, doodgebeten door een hond. Tja, ze wil voor de lammeren een apart hok maken. Daarna drinken we nog een koffie en tegen 11 uur rijden we door naar Groningen waar de onafhankelijkheidsdag gevierd wordt. Daar is een braderie, eet en drinktentjes, en er treden muziekgroepen op. Het officiele defile is pas om 4 uur vanmiddag dus dat kunnen we niet meemaken. We eten er Roti Dok (eend) en vertrekken richting Paramaribo. Onderweg hebben we nog 2 bezoekjes op het programma staan. Eerst naar een luiaard opvancentrum en daarna naar een vogelpark. De luiaardopvang is een mooi concept. De dieren die worden gebracht worden zsm weer terug in het wild geplaatst. Er zitten er nu maar drie 2 twee-teenluiaarden (nachtdieren) en 1 drieteenluiaard. Het zijn hele aandoenlijke dieren en ze worden beschermd omdat ze bijzonder zijn. Ze leven door heel Suriname, de beide Guyana's en een stukje Brazilie en Mexico. Verder komen ze niet voor. We weten nog weinig van deze dieren dus er wordt ook onderzoek gedaan. De broer van de oprichtster weet er heel veel over te vertellen, zeer interessant. Er worden ook Miereneters en Gordeldieren opgevangen, maar die waren er nu niet.
Bij het vogelpark hadden we een wat dubbel gevoel. Het is een dierenpark, er worden ook dieren opgevangen (bijv. apen die als huisdier zijn gehouden) en er worden ook vogels verhandeld. Zo zitten er kooien vol met Ara's en een kooi vol papagaaien. De handel is wel beperkt. Van sommige soorten mogen er b.v. maar 10 worden geexporteerd. De rest zou dan weer worden vrijgelaten. Maar of dat echt gebeurd, we vragen ons het af. En dan rijden we door naar Paramaribo waar Gerrit ons afzet bij Twenty4. We nemen afscheid en settelen ons voor 1 nachtje. Morgen gaan we aan ons laatste tripje beginnen, een kanotocht. Dadelijk gaan we eten bij Souposo, lekker dichtbij.

Lieve groet en tot een volgend bericht,
Erwin en Hanneke

Tweede bericht uit Paramaribo

Hallo vrienden en familie,

Vandaag (donderdag) hebben we de stadswandeling door Paramaribo gelopen. De stad is erg rommelig en het is broeierig warm. Het is hier zo'n 33 graden! We gaan de Sint Petrus- en Pauluskathedraal in. Die is, net zoals alle huizen helemaal van hout. Verder lopen we via het Kerkplein naar de Synagoge en daarnaast staat een Moskee. We lopen door 2 winkelstraten. Natuurlijk zitten er veel juweliers, Suriname zit immers vol met goud, dus dat kan niet anders. We bezoeken een grote overdekte markt waar van alles te koop is. Foto's maken is not done! Als ze je met een camera zien dan worden vooral de vrouwen al argwanend. Als ik vraag of ik een foto van de groente of fruit mag maken, dan mag dat wel. Naast de grote markthal is een hal waar allerlei kruiden worden verkocht. Verder zijn de mensen erg vriendelijk. En iedereen praat Nederlands. Onderling wisselt dat wat. De 2 meiden die in onze guesthouse werken praten soms hun eigen taal en dan weer Nederlands samen. Auto's stoppen als je wilt oversteken en iemand roept "lekker warm is het hier he?". Tja, in Nederland zal de temperatuur ongetwijfeld een stuk lager zijn. Sommige huizen staan er mooi strak in de verf bij en bij andere huizen bladderd de verf eraf. De stad kan nog wel een opknapbeurt hebben. Langs de waterkant (Suriname-rivier) zoeken we een terras waar we koffie drinken. Daaarna lopen we verder langs de waterkant en komen bij fort Zeelandia. Dit is de plaats waar vroeger de slaven verkocht werden. Het is ook de plaats waar de decembermoorden van 1982 plaatsvonden. Het fort is nu een museum maar we zien dat het maar tot 2 uur open is. Het is te kort om dat nu te bezoeken, dus dat doen we volgende week als we hier nog een dag zijn. We gaan eten bij De Gadri waar je de echte Surinaamse keuken hebt en kiezen Moksa Alesi, een gerecht van rijst met kikkererwten, groenten en natuurlijk kip, gezouten en gebraden. Het is een heel bord vol en er komt een schaaltje hete pepersaus bij. Een puntje op je vork is al te heet! Een lekkere fles bier maakt het helemaal af. Daarna wandelen we verder langs het presidentieel paleis, door de Palmentuin en via Zus en Zo, waar we onze fietszadels, pedalen en helmen ophalen lopen we terug om in ons guesthouse met airco wat te gaan lezen. s'-Avonds gaan we eten in het door Dries getipte restaurant 't Vat en eten daar de kipsate met friet en salade. De sate is idd heerlijk Dries, en de satesaus is yammi. Terwijl we daar zitten komt er een hele delegatie aan, motoren, witte auto's, zwarte auto's, sirenes en zwaailichten. Er wordt gezegd dat de koning uit Ghana arriveert, en Bouterse is in het sjieke hotel tegenover t'Vat in waar hij hem ontvangt. Vandaag heeft het niet geregend. Morgen moeten we weer op tijd op en vertrekken dan naar Bigi Pan, een vogelreservaat.

Wordt vervolgd en groetjes van Erwin en Hanneke

Bericht uit Menimie

Hoi vrienden en familie,

Vanmorgen eerst een duik in het Brokopondomeer om weer op te frissen na een klamme nacht. Inpakken, ontbijten en we fietsen om half 8 weg. De eerste 5 km terug naar Brownsweg over dezelfde onverharde weg. In Brownsweg is volop leven, het is een behoorlijke plaats. Volop schoolkinderen in uniform en er wordt verbaast opgekeken als ze ons zien fietsen. Dat is toch iets wat je hier niet veel ziet. De mensen zijn ook erg vriendelijk. Vanaf Brownsweg is het een verharde golvende weg tot aan de "haven"plaats Atjoni. Dat golven is met stijgingen tot 10% en dat over totaal 83 km maakt dat het een pittige dag is. Volop zon dus veel drinken. Het is een 2-baansweg met links en rechts de jungle. Regelmatig staan er 3 of 4 huisjes van hout. De verkeersdrukte valt gelukkig heel erg mee. Wat vrachtverkeer en een enkel busje of auto, dat is het. Bij Atjoni lunchen we en dan maakt Etto haast omdat we op een korjaal moeten zo'n 1,5 uur de Boven-Suriname rivier stroomopwaarts en hij wil niet dat we de regen krijgen. De fietsen gaan de volgwagen in en die kunnen terug naar Paramaribo, dit was de laatste fietsdag. Eigenlijk zouden we ook nog tot Brownsweg terugfietsen maar daar zien we, na overleg met Hans en Manuela, vanaf. Voor hun komt het beter uit omdat ze anders direct door moeten naar het vliegveld en voor ons omdat we nog een extra trip hebben die dan meteen de dag erna start. Verder is zo'n lange en dezelfde afstand over asfalt niet zo spannend. Ook onze fietsschoenen "doneren" we. Ze waren al oud en versleten. En nu zijn ze ook zo smerig, ik denk niet dat ze nog schoon te krijgen zijn. We wilden ze in de 1e de beste prullebak gooien. Maar Etto denkt dat hij er nog wel wat mee kan. Prima toch? Je moet ze alleen niet willen ruiken.....
De fietstocht zit erop. Het was zwaarder dan we vooraf hadden bedacht maar het was wel gaaf om te doen en ook een heel avontuur. De schrammen en mijn blauwe plek hebben we nog als aandenken.
De tocht over de rivier is prachtig. Een brede rivier met flink wat grote stenen "eilandjes" erin. Er liggen links en rechts diverse dorpjes en resorts aan. Tegelijk met ons vertrekken ook veel Korjalen met schoolkinderen. Het vervoer vanaf hier is over water. Wij stoppen bij resort Meminie, pal aan de rivier, ongeveer halverwege Suriname, dit is het verste punt waar we komen, met heel leuke huisjes, 2 verdiepingen op elkaar. Wij hebben een bovenverdieping, klein balkon en ook een toilet en douche. Maar we duiken de rivier in. En we luieren en lezen wat. Het blijft nog behoorlijk lang zonnig maar dan ineens gaat het waaien en wordt het grijs en een enorme bui valt. Daarin wil je inderdaad niet op de rivier zitten!
Later eten we in een keukengebouw waar Etto voor ons gekookt heeft, aardappelen met soyabonen en groene papaya. Nooit eerder op maar met ui, knopflook en een maggiblokje (wordt veel gebruikt in het eten) smaakt het verukkelijk. Dan stelt Etto voor om nog een tocht over de rivier te maken om Kaaimannen te "spotten". Dat lijkt ons wel wat. We hebben dat in Peru ook gedaan. Hij regelt 3 jongens met zaklampen en een korjaal en een kwartier later vertrekken we over de donkere rivier. De stuurman scheurt er vandoor, dus Etto moet hem kwaad toespreken dat het wat rustiger moet. Dat doet ie in het Samaricaans, de taal die hier gesproken wordt. Gisteravond heeeft Etto ons verteld dat er 6 stammen zijn die in Suriname langs de verschillende rivieren wonen. Dat zijn dus de gevluchte slaven die zich per rivier gemengd hebben. En elke "stam" heeft zijn eigen taal ontwikkeld. Etto komt zelf hier vandaan, dus hij spreekt die taal goed. We hebben een stuk of 6-7 kaaimannen gezien, en vleermuizen en nachtzwaluwen. 

Vandaag kunnen we relaxed opstaan en hebben tot 10 uur de tijd voor onszelf. Na het ontbijt, met lekkere verse papaya, lopen we over het resort en kijken naar de vogels die we hier zien. Bonte ijsvogel, nachtzwaluw, pleviertjes en ander klein grut. Daarna gaan we lekker zitten in een stoel voor ons huisje en kijken wat uit over de rivier en lezen nog wat tot we het sein krijgen om te vertrekken.
We varen 10 minuten terug over de rivier en stappen uit om via 2 dorpjes te wandelen en verderop weer in de boot te stappen. We wandelen er bijna 2 uur over. In het 1e dorp legt Etto uit hoe het leven hier is en dat het lijkt of de huistjes er zomaar staan maar daar is over nagedacht. Iedereen die in dit dorp geboren is kan hier een huisje bouwen. Als de kinderen 12 jaar zijn krijgen zij een eigen huisje om te slapen. Er is een apart huisje om te koken en 1 om te leven. Elk gezin heeft dus gauw zo'n 5 huisjes. We komen langs 3 schooltjes, allemaal basis, bij het peuterschooltjes gaan de kinderen een liedje voor ons zingen. In een kring en ze pakken mijn hand zodat ik mee kan doen. Tja, in de manenschijn en nog zo'n bekend liedje dat we allemaal wel kennen. We mochten foto's, maar dan wordt er wel een donatie verwacht. De mensen willen hier niet gefotografeerd worden. Dus wij doneren graag wat voor dit schooltje. Verder staan we nog stil bij vrouwen die bezig zijn casave te schrappen met een machine. In het 2e dorp is een medische zending voor alle dorpen hier langs de rivier. Er zaten 2 meiden die in Nederland in het laatste jaar voor huisarts zitten en hier stage lopen. Zij vertelden ons hoe ze hier te werk gingen, welke hulp ze kunnen geven en dat de mensen vaak al wel met eigen middeltjes bezig zijn geweest voor ze komen. En de mensen gaan niet weg als ze geen pilletje of iets hebben gehad. Want daar komen ze voor. Vaak wordt er dan ook een placebo gegeven. Tussen de 2 dorpjes ligt een pad waar je dus met een auto niet overheen kan. We opperen het idee om hier een MTB-route te maken die van dorp naar dorp gaat. Daarna is het verder met de boot en rond 1 uur zijn we weer in Atjoni waar we met de lunch (een bak nassi met kip) in een bus stappen die ons naar Paramaribo brengt. Onderweg stappen nog wat vrouwen in die bij Brownsweg uitstappen. Tegen de tijd dat we bij Paramaribo aankomen gaat het natuurlijk weer plensen. Een deel van de weg is opgebroken en dat schiet niet op. En om de stad in te komen is het filerijden. Het is Half 6 als we bij Zus en Zo uitstappen met onze bagage. Daar drinken we nog een bier met zijn vijf en nemen afscheid van elkaar. We gaan Etto en Hans ongetwijfeld nog zien als we op 2 maart naar de fiets- en wandelbeurs in Utrecht gaan. Dat lijkt ons reden genoeg om daar ook weer een keer naar toe te gaan.
We lopen met onze rugzakken naar ons guesthouse Twenty4 en nadat we wat kleding die we nog nodig hebben uitgewast hebben en gedouched gaan we eten bij Souposo waar we ook hebben gegeten toen we aankwamen. Morgen gaan we Paramaribo bekijken.

Veel liefs van inmiddels uitgeruste fietsers,
Erwin en Hanneke 

Bericht vanaf Brownsberg en Ston Island

Hallo allemaal,

Na een heerlijk rustdag in Afobaka gaat vandaag ons avontuur op de MTB verder. Een afstand van 43 km naar de Brownsberg, de eindbestemming van vandaag. We ontbijten om 7 uur en om 8 uur trappen we het terrein van de resort af. Eerst een paar km over asfalt en dan gaan we linksaf een gravelweg op. We nemen een "smokkelroute" omdat de weg die Etto wil fietsen met hekken is afgesloten en het maar de vraag is of we erdoor mogen. Dus 2 paden verder linksaf en eerst 2 fikse heuveltjes. Dan een single trail op die uitkomt op de weg die eerder dus met dat hek is afgesloten. Dit is de Hulpdammenweg langs het Brokopondomeer en Siralco, het bedrijf dat de krachtcentrale heeft gebouwd voor Bauxietwinning wil niet dat die weg openbaar wordt. Maar het is juist een heel mooie weg om te fietsen en we komen er niemand tegen. En het is de kortste route naar Brownsweg. Het is een mooi pad en heel bosrijk, dus we trappen lekker in de schaduw. We komen dan uit bij de 2e hulpdam en fietsen daarover langs het Brokopondemeer. Prachtig uitzicht over het water waar weer volop bomen in staan. Aan het einde van de dam zit een bedrijf dat de houtwinning uit het water doet. Dan komen we natuurlijk bij weer een hek waar we met een trail omheen kunnen en we fietsen Brownsweg in. Als we bij de asfaltweg uitkomen stoppen we bij een supermarkt en kopen daar koude cola en een smerige berliner bol, die zit vol met een felrode "jam", wel 5 E-nummers. Wat later komt ook de volgwagen met Cho en Manuela, die konden dit traject (ca. 30km) niet achter ons aan. Nadat we voldoende zijn uitgerust beginnen we aan de klim naar de Brownsberg, 514m hoog. We schieten een zandweg op en de klim gaat over 9 km door het bos. Er zijn enkele steile stukken bij, maar verder is het nog te doen. Onderweg horen we apen in de bomen, maar we zien ze niet. Hans en Etto zijn doorgefietst op hun (met name voor mij te snelle tempo). Maar Cho blijft bij ons in de buurt en stopt af en toe om te vragen of we nog genoeg te drinken hebben of iets willen eten. Ik ben flinke stukken gaan lopen, mijn benen krijgen die fiets niet omhoog en als je eenmaal stopt kom je niet handig weg. Slippende banden omdat het pas behoorlijk nat is. Dan nog maar een stuk lopen tot het vlakker is om weer te fietsen. De laatste km is vlak en we rollen het natuurpark Brownsberg in. Etto en Hans zitten daar aan een bier, met een televisie waarop de wedstrijd Engeland-Kroatie aan de gang is. We ploffen erbij en bestellen ook een liter bier. En vlakbij zitten 3 Witkop apen in een boom te eten. De 4e aapsoort die we zien (de brulaap is de 5e soort maar die hebben we niet gezien, wel gehoord op Dubois Hill maar ook op de resort de afgelopen 2 dagen; ze zijn mensenschuw). We gaan eerst eten, Cho heeft weer een heerlijk maal bereid met rijst, kip, kool en komkommer. We zetten de tenten op in een overdekte ruimte, waar ook kookgelegenheid is. De verwachting is dat het weer zal gaan regenen en dan staan we in ieder geval droog. Het is een grote ruimte, betonnen vloer, lange tafels en banken. We douchen en het is pas 3 uur, dus we dachten even rond te gaan lopen. Maar het is gaan gieten dus we zijn een koffie gaan zetten en wachten tot het droog wordt.
Omdat Etto hoort dat we erg graag vogels willen zien en dat valt tot nu toe wat tegen, heeft hij een voorstel om ons programma nog wat om te gooien zodat we naar een wetland gaan met een overnachting en daar wel 60 soorten zouden kunnen zien. Daar hebben we wel oren naar dus vanavond nog maar eens kijken hoe hij dat passend krijgt na deze fietstocht. De reden dat we weinig vogels zien is omdat er veel gevangen worden en in kooitjes worden gezet. Maar er wordt ook op ze gejaagd. Dat zou de vogels schuw maken.
Later maken we nog een wandeling naar de hoogste top waar een mooi uitzicht over het Brokopondomeer is. Het schemert al we zien padden en dikke, lange bruine regenwormen, wel 25cm lang. Een pad is er een aan het verslinden. In het donker gaan we weer terug en weer staat er eten klaar. Rijst, kip en een soort augurken. En we sluiten af met een koffie.

Vanmorgen zijn we na het ontbijt een wandeling gaan maken naar 2 watervallen. Het pad dat daar naar toe loopt is stijl en je moet uitkijken dsat je niet utglijdt. Het is nat en glad en veel boomwortels. We passeren een diepe kuil waar een ondergrondse gang loopt die uitkomt bij een van de 2 watervallen. Die gang is gegraven om goud te winnen. Er zitten nu vleermuizen in, we zien ze vliegen. Op de berg zijn meer van dit soort gaten en gangen. Ook zien we, weliswaar in een flits, baardapen. Ze zitten hoog in de bomen en zijn bijna niet te zien. We horen ze wel, het geluid dat ze maken lijkt op het gepiep van muizen.
Het is broeierig en het pad gaat soms stijl omlaag/omhoog. Het zweet gutst van je lijf.
Weer terug lopen we nog naar een informatiecentrum, tenminste dat zegt het bord. Het gebouw waar we uitkomen is verwaarloost en zeker geen infocentrum meer. So wie so kan dit hele park wel een opknapbeurt gebruiken. De huizen die er staan (voor verhuur) zijn behoorlijk gebladderd. Het wc/douchegebouw wordt gelukkig wel schoongemaakt. Het is ook hier rustig. Er zijn wel wat toeristen, maar zeker niet veel.

Na de lunch (rijst, kip (dat eten ze zowat elke dag), en pompoen) laden we de volgauto vol en springen we op onze fietsen voor de afdaling. Dat gaat heel wat sneller dan gisteren omhoog. Maar we doen het wel rustig aan zodat we heelhuids beneden komen. Bij Brownsweg slaan we rechtsaf een pad op en dan is het nog ca. 5 km op en neer naar Ston Island, een schiereiland in et Brokopondomeer. Hier is ook een resort en we hebben een huis pal aan het water. Als Cho arriveert laden we de volgauto uit en gaat hij terug naar Paramaribo waar hij vanavond naar school moet voor een presentatie. Hij is bezig met een leraaropleiding en wil in het diepe binnenland gaan lesgeven in wis- en natuurkunde. En als we geinstalleerd zijn begint het weer te regenen. We springen in het meer om de modder van onze lijven te wassen. Het water is gewoon warm; de regen is koud. En dan is het tijd voor een biertje met nootjes en chips. Daarna wandelen we wat over het terrein en zien o.a. een groepje kleine papagaaien wegvliegen. De ligging aan het meer is erg mooi. Er staan maar enkele huisjes. Die zijn heel basic, geen fan of airco. Er is een grote ruimte waar je kunt koken en eten en een toilet/douchegebouw. Tot 11 uur vanavond is er electriciteit. Manuela gaat spagetti met tomatensaus maken. Er is zowaar ook een stuk parmezaanse kaas en Etto scoort een rasp. En als we eten komt Dustin met zijn vriendin en die schuiven ook nog aan. Hij zal ons morgen weer volgen. Internet is hier niet dus dit bericht volgt later.

Lieve groeten van ons,
Erwin en Hanneke

Bericht uit Afobaka

Hallo vrienden en familie,

Vanmorgen werden we wakker van het gebrul van de brulapen. Het was nog donker. Dat geluid zwelt aan. Eerst denk je nog, wat hoor ik? Is het de wind? Nee, dit moeten de brulapen zijn. Als we om 6 uur opstaan horen we ze nog steeds, van 2 kanten van de heuvels. Twee groepen denk ik. We zien ze niet, maar ik neem het geluid op.
En we zien een vrouw op het terrein lopen naar Hans. Wat blijkt, met een smoes is Hans gisteravond meegenomen door Etto en naar het vliegveld gelokt. Hij moest nog wat afstemmen daar. Blijkt dat zijn vrouw uit Italie overkwam als verassing om komende week zijn 60e verjaardag te vieren. Ze fietst niet, maar zal met de volgwagen meereizen. We pakken alle spullen in, ontbijten en fietsen de berg af. Deels lopend, het is soms erg stijl en stenig en niet te fietsen.
De route van vandaag is kort, 45 km, maar wel zwaar. Het is eigenlijk een lange brede gravelweg met continu klimmen en dalen. Dat gaat goed maar er zitten hele stijle tussen. Met het afdalen durven we ons niet altijd voluit te laten gaan. We stoppen regelmatig met bananen en krentebrood. En water met siroop, cola. De zon brand en we moeten veel drinken.  En na zo'n 20 km gaat de ketting kapot van de fiets van Etto. En er blijkt geen reparatiemateriaal in de truck te liggen. Dus wij fietsen zonder hem verder. Maar een bocht verder staat zowaar een auto die hulp biedt met een hamer en een spijker. Maar dat mocht niet baten. Na 1 trap weer kapot. Op die ongeplande stop zagen we wel zijdeaapjes door de bomen springen. Net wat groter dan eekhoorns. En dan worden de klimmen steeds stijler en ik ga vaker afstappen om te lopen. Volgens Erwin zeker wel 15% stijgingen. En na 25 km geef ik het op. De weg zal zo blijven. Elke kilometer 2 of 3 stijle klims. Etto neemt mijn fiets over en ik ga in de truck. De weg die we volgen is aangelegd voor de goudmijnen. Maar we zien er bijzonder weinig verkeer. Een zeldzame afslag. Een keer geblaf van honden, wat duidt dat er toch ergens een dorpje moet zijn. En na 45 km komen we bij de Suriname rivier, bij een grote dam. Over de dam rechtsaf en daar ligt een mooi, luxe resort Afobaka. Hier verblijven we twee nachten. Het is nog vroeg en we nemen, nadat de truck is leeggehaald, een duik in de rivier om de modder weer van ons af te Er staat en sterke stroming dus als je zwemt kom je niet vooruit. Een loopbandrivier, grapt Hans.
We hebben hier een op palen gebouwd pand met een groot vierkant vlonderterras waar een grote tafel staat, lekkere stoelen, een zitje met luie stoelen, een keukenblok en grote koelkast. Aan 2 zijden liggen 4 slaapkamers en een ruimte met 2 wc's en 2 douches. Het geheel is ruim overkapt en we blijven hier 2 nachten.
We nemen een heerlijke douche. Shampoo, douchegel! We lunchen met rijst, kip en een curry van aubergine. Biertje erbij. Daarna die smerige fietskleren uitspoelen en wassen. Onvoorstelbaar hoevaak ik gespoeld heb en nog bruin water. Maar we doen het ermee. Rond half 7 arriveert Dustin om Frank en Miriam naar het vliegveld te brengen, hun vakantie zit erop. We zullen ze missen want het was een leuk stel en Erwin en ik fietsen lekker met hun op. Met vieren gaan we dus de komende dagen door en natuurlijk Manuela en Cho.

De volgende ochtend zijn we na het ontbijt vertrokken naar de dam. Het stuwmeer erachter, het Brokopondomeer is zo groot als de provincie Utrecht. Het is in 1965 aangelegd om de aluinaardefabriek van stroom te voorzien en later ook de winning van alluminium. Zo'n 5000 bewoners moesten verkassen. Het meer staat vol met dode bomen en dat hout blijkt na al die jaren heel goed bruikbaar. Dus dat wordt gerooid, niet ongevaarlijk. Je weet immers niet hoe de boom in het water omgaat. We stoppen in het plaatsje Afobaka dat erlangs ligt. Daar wachten we op een boot die ons naar een eilandje in het stuwmeer brengt waar we gaan "chillen". Niks doen dus. Op het eiland woont 1 man met 3 jonge hondjes die hier leeft van visvangst en hij verbouwt groenten die hij soms verkoopt. Het is piepklein, je loopt het binnen 10 minuten rond. Er staan bomen met cashew. Die noot hangt onder een vrucht die veel vitamine C bevat, het lijkt op een kaki en we proeven er elk 1, als ie goed rijp is smaakt ie lekker. Te rijp dan trekt je mond er van samen. We gaan zwemmen, hangen wat in hangmatten, lezen en dan is het tijd voor wat actie. Er moet gevist worden voor de lunch. Erwin en Detto in het water met een net en Hans staat aan de kant met een bakje gare rijst. Het was een komisch gezicht. En dan het net slepen. Dat lukt niet geweldig, dus een 2e poging met een ander net. En in no time zitten daar wel 50 visjes in. Die moesten uit het net worden gefrutseld en daarbij sneuvelde er al een paar want ze zaten soms flink vast in het net. De bedoeling was dat die kleine visjes, het waren 2 soorten en 1 piranha aas was voor een grotere vis. De baarsjes werden teruggegooid. Maar we gaan die kleine visjes (sardine grote) roosteren op een houtvuur, met zout. Daarbij eten we gebakken zoete casave en kouseband met ui. En dat smaakt echt verukkelijk. Verser kan niet. In het stuwmeer zit heel erg veel vis en we zien geen eenden of watervogels. Wel kolibries en ijsvogels. Ze zijn te snel voor de camera, helaas. Na de lunch duiken we nog een keer het meer in en dan ruimen we ons boeltje weer op, bedanken de bewoner, die overigens uitsluitend surinaams spreekt, en varen weer terug. Terug bij onze resort ruimen we de tenten op die we vanmorgen opgezet hadden om te drogen. De was is ook droog. En met de fietsen gaan we naar de rivier om ze schoon te spoelen. Daarna is het tijd voor een koud biertje en wat chips en nootjes. We komen echt niets te kort, Cho zorgt bijzonder goed voor ons.
En hier is wel internet, dus dit verhaal gaat er nu nog op. Verder is het weer afwachten.

Liever groet van ons,
Erwin en Hanneke

Bericht vanaf Dubois Hill

Hallo allemaal,

We lagen om 9 uur al in onze tent in dat dorpje vlakbij de rivier. Er staan maar een paar huizen. Hier wonen Marron's, dat zijn mensen die vroeger als slaaf gevlucht zijn de jungle in en hier leven, zeer primitief. Maar wel fijn dat we hier kunnen overnachten en dat we droog staan onder een afdak. We hebben heerlijk gegeten. Rijst met hertenvlees en okra. We hebben een prima kok, Cho. Helaas niet zo best geslapen. Op een 2-persoons luchtbed, dus als de een bewoog ging de ander ook mee. De hele nacht hoor je kikkers, de een blaft nog harder dan de ander. En natuurlijk moest ik een paar keer naar de toilet. Om daar te komen moet je langs een huis een paadje aflopen (pikdonker, hoofdlamp op) en dan kom je bij "het toilet". Een houten hok met een houten vlonder op zithoogte met een gat erin. Dat was het. Rook heerlijk!!! En ook vanacht heeft het nog wat geregend. Maar toen we om 6 uur opstonden was het droog. Tenten inpakken, ontbijten en om half 8 vertrek naar Dubois Hill.

De tocht is ca. 70 km. Eerste stuk is over modderige bauxietwegen met volop kuilen vol water. Soms ook weer tot kniehoogte. We waren dan ook snel weer smerig. Later over een bospad en daarna weer een brede onverharde weg. Het ging aardig op en neer. We komen een enkele vrachtwagen tegen met hout of stenen. Geen dorp, niets onderweg. Alleen jungle. We zien verse sporen van bosvarkens, net gemist, jammer. En van een tapir en ook een katachtige pootafdruk. Verder veel boshanen en gefluit van vogels die we niet kennen. En 3 x een slang gezien. Een kwam omhoog toen ik net voorbij fietste, maar hij trok zich direct terug. Was effe schrikken. Het laatste stuk was 1,5 km omhoog naar Dubois Hill. Mijn benen waren al behoorlijk "pap", dus ik ben gaan lopen. Hierboven hebben we ons tentenkamp opgezet. Daarna zijn Etto en Hans vertrokken om? Eigenlijk werd ons dat niet duidelijk, maar ze zouden rond 8 uur terug zijn (etenstijd). Je hebt hier een prachtig uitzicht over de jungle. Het is de hele dag zonnig en warm geweest maar nadat we de late lunch op hebben slaat het weer om en een fikse bui met wind is zojuist over de berg getrokken. De tent van Hans woei weg, dus snel ingepakt die tent. We hebben alles onder een zeil gelegd en zijn in onze tent gaan liggen die niet heel stormvast is. Nadat de bui voorbij is halen we een teiltje water frissen we ons wat op. Het is geen luxe vakantiereis! Geen internet, dus ook dit bericht wordt later geplaatst. Het drupt nog maar hopelijk dat het droog wordt dan kunnen onze natte kleren van gisteren drogen. Geen mooie zonsondergang, maar wie weet morgenochtend?
Rond 7 uur kijken we wat er te doen valt. Erwin gaat de tent van Hans maar weer opzetten en ik help Cho in de keuken. Ik snij de Surinaamse komkommers. Een bittere groente die we met zout water uitwassen. We braden rundvlees aan boven een open houtvuur. Dan nog even op het gas. Zo ook met de groenten. De rijst was al gaar. Het eten wordt simpel gekruid met maggiblokjes en soyasaus. Toch is het verassend lekker als we gaan eten. Etto en Hans zijn er nog steeds niet. We vragen ons af of ze in het stikdonker wel omhoog komen, na die regenbui. En het begint weer te regenen. Dus snel opruimen en we gaan de tenten weer in. Wat lezen en als het even droog is tanden poetsen. Later hoor ik wel stemmen, dus ik denk dat ze gearriveerd zijn.

Groetjes van 2 fietsers onder de krassen,
Erwin en Hanneke


cheap Ncs swissgear backpack Ncs National news cheap Ncs hydro flask Water bottle cheap Ncs yeti cup NCS NEWS web NCS European News Web cheap Ncs anello backpack Ncs Shopping cheap Ncs fjallraven backpack NCS European News Web